Yeğenimin ilkokuldayken bir arkadaşı vardı. Bu çocuk zaman zaman ablamlara gelir; bazen de yeğenim onlara giderdi. Ben onu evin tek çocuğu sanırdım. Sonra bir gün öğrendim ki bu çocuğun bir ikiz kardeşi varmış. Ama bu ikizler birbirlerinden nefret ederlermiş. Bunu duyunca çok şaşırmıştım. Yıldıray da okuldayken öyle bir arkadaşı olduğundan söz etmişti. Onun da nefret ettiği bir ikizi varmış meğer. Onlara “apayrı yumurta ikizleri” derlermiş okulda.

Ben sanırdım ki ikizin olursa şahane bir hayatın olur. Hep bir arada olabileceğin bir kardeş! Meğer her ikizi olan için o öyle değilmiş. Andrew Clements’in Tek mi? Çift mi? kitabını okuyunca ikizlere, ikizlerin hissettiklerine dair farklı bir bakış açısı kazandım. “Keşke ikiz kardeşim olsaydı,” diye hayıflanmaktan da çoktan vazgeçtim. (Birbirleriyle çok mutlu olan ikizleri elbette ayrı tutuyorum.)

Bu sefer elimde daha küçük yaş grubundan çocuklar için yazılmış ikizli bir kitap var: “Benim! Hayır, Benim!” Rachel Bright’ın yazıp resimlediği, Pearson Türkiye tarafından yayımlanan kitap, ikiz kardeşli yaşam ve bu yaşamın kaçınılmaz kuralı paylaşma üzerine kurgulanmış.

Nazlı ve Aslı ikizdir. Fakat ikisinin de ayrı birer kişiliği, apayrı zevkleri vardır. Biri pembe rengi, ponileri ve prenses olmayı sever; diğeri ise mavi rengi, oyuncak ayıcıkları ve bisiklete binmeyi… Ortak noktalarıysa Uzunkulak’tır. Uzunkulak, ikizlerin oyuncak tavşanıdır. Ancak ikizlerin her biri Uzunkulak’la farklı biçimde oynamayı sever. Biri ona pembe giysiler giydirmeye çalışırken, diğeri onu bisikletle gezmeye çıkarmak ister vs. Bir gün Uzunkulak’ı kimin taşıyacağı konusunda tartışmaya başlarlar. Uzunkulak’ın o upuzun kulaklarından birine bir ikiz, diğerine öbür ikiz asılır ve zavallı oyuncak tavşan iki kulağından olur. Neyse ki araya ikizlerin anneannesi girer de Uzunkulak’ın kulakları onarılır. Daha da güzeli, çocuklar bir “Uzunkulak Takvimi” hazırlar ve uzlaşma yolunu bulurlar.

Böyle uzun anlattığıma bakmayın; “Benim! Hayır, Benim!” metni kısacık, rahat okunan bir kitap. Yukarıda kısaca geçiştirmeme de bakmayın; “Benim! Hayır, Benim!” resimleri çok sayıda sevimli ayrıntıya sahip bir kitap. Kısa metin ve ayrıntılı resimler, yaşça küçük okurların hoşuna gidecek özellikler. Kitap okurken çabuk sıkılan ufaklıkları sıkmayacak kadar kısa öykü, resimleriyle onları uzun süre sayfalar arasında gezdirebilir.

Daha en başından kızların farklılıkları vurgulanmış. Saçları, tokaları, giysileri, oyuncakları ile Nazlı ve Aslı’yı iyice tanıyoruz. Sonra onların günlük yaşamından kesitler görüyoruz. Onların çekişmesi yüzünden Uzunkulak’ın nasıl zor anlar yaşadığını izlemek de ayrı bir eğlence. Uzunkulak bir oyuncak ama, sürekli değişen mimikleriyle kitabın sessiz kahramanı aslında.

Kitabın grafik tasarımı da iyi yapılmış. Ben böyle oyunlu grafik tasarımları seviyorum. Büyüyen, küçülen, olayların gidişatına göre eğilip bükülen sözcükler, cümleler kitabı tamamlıyor. Uzunkulak’ın kulaklarının koptuğu sahnede iki kızın “Aaaaaaaaa!” çığlığı neredeyse tüm sayfayı kaplamış. O anın gerilimi, dehşeti ve üzüntüsü bunca a’dan daha iyi ifade edilemezdi.

“Benim! Hayır Benim!” ile ilgili beni rahatsız eden tek şey “poni” sözcüğü oldu. Öyküde Nazlı’nın en sevdiği oyuncağın “poni” olduğu söylenmiş. Kitabın özgün dilinde “pony” olarak geçen bu sözcük acaba Türkçeye “midillli” diye çevrilebilir miydi? Ufak bir ayrıntı ama takıldım işte.

Rachel Bright, henüz dört kitabı yayımlanmış genç bir yazar ve çizer. Asıl mesleği ise grafik tasarımcılık. Halen bu alanda çalışan ve kendi grafik tasarım markasına (“The Bright Side”) sahip sanatçının işlerini görmek isterseniz, web sitesine göz atabilirsiniz. Bu arada, Bright’ın ilk kitabının da Türkçe’ye çevrilmiş olduğunu ekleyeyim. Adı “Babam Ne İş Yapar?”

İkiz olsalar da olmasalar da kardeşler arasında ya da okuldaki arkadaşlar arasında paylaşamama, çekişme, inatlaşma ve çatışma sık rastlanabilen durumlar. “Benim! Hayır, Benim!” bu konuda imdadınıza yetişebilecek sevimli bir araç. Bu sorunlarla karşılaşmış olmanız da gerekmiyor elbette. Sırf eğlenmek ve hoşça vakit geçirmek, çocuğunuzla birlikte uzun uzun sohbet etmek için de alıp okuyun bu kitabı. Yıldıray’ın daha önce dediği gibi Çocuk kitabı antibiyotik değildir. Çocuk kitaplarını kullanarak olumsuz davranışları yok edemezsiniz.

Hamiş: BBC’nin çocuk programlarından birinde, “Benim! Hayır, Benim! / Mine!” okunmuş. Dinlemek ve izlemek isterseniz buraya bir tık. Başka bir yorum için ise buraya bir tık.

Benim, Hayır Benim!
Yazan ve Resimleyen: Rachel Bright
Çeviren: Gülbin Baltacıoğlu
Yaş grubu: 3+
Pearson Türkiye, 2012, karton kapak, 32 sayfa
ISBN: 978-605-4248-87-2