Cadı’nın Dolap’a girme vakti geldi!

Şimdi eğri oturup doğru konuşalım. O’nunla aramda fazlaca benzerlik var. Pek çok ortak özelliğimizi mevcut. Bir kere ben de O’nun gibi sakarım. Hem de fazlaca sakarım. (Yıldıray bana zaman zaman “Sakarin” der.) Bu sakarlıkla nasıl oluyor da İstanbul’da bisiklete biniyorum ya da yemek yaparken bıçak veya kaynar suyla kendimi heba etmiyorum bilemiyorum. Ama evde yürürken kapı kollarına takılıp bir metre geri sekmeyi, salonu bölen sütuna bindirmeyi ya da lensimi gözümün arkasına kaçırmayı başarabiliyorum.

Konuyu dağıtmayayım. Dediğim gibi ortak yanlarımız var; O’nun gibi ben de kedileri severim. Siyah kedileri daha da severim. Benim de onun gibi çırpı bacaklarım var; ben de çizgili çorapları beğenirim. Elime geçen son kitabı bu durumu pekiştirdi: Ben de O’nun gibi balkabağının her türlüsüne bayılırım. (Balkabağı + sakarlık bana birkaç yıl önce yaşadığımızı “Balkabağı Çorbası Faciası”nı hatırlattı; ama ne siz sorun ne ben söyleyeyim.)

Kim mi bu sözünü ettiğim kişi? Bana zaman zaman “cadı” da dendiği göz önüne alınırsa, tahmin etmesi zor değil. Sakar Cadı Vini’den söz ediyorum. Vini hakkında yazmayı Dolap açıldığından beridir istiyordum da bir türlü fırsat bulamamıştım. Üstelik okurlarımızdan da buna dair sorular/istekler alıyorduk. Serinin Türkçe’de bir kitabı daha yayımlanınca, “Tamamdır, artık zamanıdır,” dedim.

Valerie Tomas’ın yazıp, Korky Paul’ün resimlediği dizinin Türkçe’de yayımlanan son kitabı “Sakar Cadı Vini’nin Dev Balkabağı” adını taşıyor. Vini pek çok sebzeyi sevmektedir; ama en sevdiği balkabağıdır. Balkabağıyla akla gelebilecek her şeyi yapmaktadır: Balkabağı tatlısı, kabak çekirdekli kabaklı çörek, balkabağı kavurması ve balkabağı çorbası (Eyvah! “Balkabağı Çorbası Faciası”nı yine hatırladım!). Vini balkabağından bunca yemeği yapmak için pazardan da yüklü bir alışveriş yapmak zorundadır. Tüm o yükü dapdaracık süpürgesinde taşımak da ona epey zor anlar yaşatmaktadır. Bu yüzden bizim sakar cadımız kafasını çalıştırır ve kendi yiyeceklerini kendi bahçesinde yetiştirmeye karar verir. Kedisi Vilbur’la birlikte bahçeyi hazırlar; tohumları eker. Ama sebze yetiştirmek öyle kolay bir iş değildir. Vini de sabırsızlanır ve kolaycacık bir büyü yapıp sebzeleri bir an önce büyütmeye karar verir. Bu noktadan itibaren, tahmin edeceğiniz gibi, Vini “sakar” ünvanını hak edecek biçimde büyük, ama ÇOOOOK BÜYÜÜÜK bir sakarlık yapar. Bu öyle bir sakarlıktır ki, işler (daha doğrusu sebze tarhındaki her şey) çığırından çıkar. Sebzeleri birazcık büyütmek isteyen Vini, sebzeleri, tırtılları ve tavşanları birer deve dönüştürür. Sonra ne mi olur? Devamını da siz okuyun.

Ben Sakar Cadı kitaplarının tamamını okumadım. Fakat size şunu söyleyebilirim ki, bu seri gerek öyküleri, gerek resimleriyle kesinlikle çok eğlenceli ve komik. Aynı karakterin öykülerinden oluşan serileri seviyorum. Çocuklar da seviyor. Bunun nedeni tanıyıp alıştığımız bir tipi daha kolay benimsiyor oluşumuz sanırım. O karakter bir süre sonra bizden biri oluyor. Onun huyunu suyunu, sevdiklerini, sevmediklerini öğreniyoruz. Onun komik taraflarını biliyoruz. Bunlarla karşılaşmak, onun başına gelenleri takip etmek hoşumuza gidiyor. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Bu dediklerim Vini için de  geçerli. Vini beni eğlendiriyor. Hareketleri, davranışları, şaşkın bakışları, komik sırıtışı, yoluk saçları, bulduğu çözümler ya da evinin dağınıklığı, kullandığı tuhaf araç gereçler izlemekten keyif aldığım özellikleri. Bir de kara kedisi Vilbur var. İkisi harika bir takım oluşturmuşlar. Vini’nin başına hep komik şeyler geliyor. Adı boşuna “Sakar Cadı” olmamış. Gerçi bu isim Türkçe’ye özgü. Özgün dilinde “Cadı Winnie” olarak geçiyor; ama “Sakar Cadı” cuk oturmuş. Çocuklar başlarına gülünç olaylar gelen kahramanlardan hoşlanıyorlar. Vini’nin çok sevilmesinin nedenlerinin başında bu özellikleri geliyor olmalı.

Öykü ne kadar güzelse, resimler de bir o kadar güzel. Çizer Korky Paul, sahneleri birbirinden keyifli ayrıntılarla doldurmuş. (Bu arada Korky Paul kitabın içindeki bir sahneye kendini de yerleştirmeyi ihmal etmemiş.) Vini’nin maceralarını okurken zaman zaman metni bir kenara bırakıp resimleri inceleme ihtiyacı duyduğumu söylemeliyim. Tıkış tıkış, kıpır kıpır, pis ama çekici, haylaz, kaçık. Bu kitapların resimlerinin bana göre özeti işte böyle.  Her sahnede sağdan soldan fırlayan (ya da sağa sola sinmiş) yaratıklara bakmaksa ayrı bir keyif… “Sakar Cadı Vini’nin Dev Balkabağı”ndaki favorilerim tarlaya musallat olan tavşanlar oldu.

“Sakar Cadı Vini” bakmaya, okumaya doyulamayacak kitaplardan. Dizinin okumadığım kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum. Şimdi doğruca aşağı mahalledeki İş Bankası Kitapçısı’na gitmeli. Tabi bir sakarlık yapmadan oraya gitmeyi başarabilirsem…

• Sakar Cadı Vini’nin İngilizce web sitesine göz atmanızı öneririm. Kitaplar, yazar ve çizer hakkında bilgi alabilir, Vini’nin evini inceleyebilirsiniz. Sitede eğlenceli bir Vini oyunu da var. 
• Vini’nin çizeri Korky Paul’ün web sitesini de atlamayın.
• Blogcu Anne’nin “Sakar Cadı Vini” izlenimleri burada…

Bu kitaplar da ilginizi çekebilir:

• Çilli
• Pırtık Tekir
• Süpürgede Yer Var mı?

Sakar Cadı Vini’nin Dev Balkabağı

Tagged as: 3+, bahçe, balkabağı, cadı, kedi, komedi, sakarlık, sebze