Fotoğraf: Windell Oskay

Ailede ikiz doğumlar olduğu için, annem üç hamileliğinde de hep ikiz bebek dilemiş. (O zamanlar ultrason teknolojisi henüz yokmuş tabii ve anneminki ne çılgın bir dilekmiş.) Annemden bu bahsi çocukluğum boyunca duymak beni çeşitli hayallere sürüklemişti. Çocukken sık sık “Keşke ikizim olsaydı” hayali kurardım. İkiz kardeşim olsaydı yapılacak pek çok güzel (ve elbette haylazca) şey olurdu ne de olsa. Bir kere ablam ve abime karşı güçlü bir müttefikim olurdu. Her an her dakika hazır ve nazır bir oyun arkadaşım olurdu. Zor koşullarda bana arka çıkacak bir güç kaynağım olurdu. Her işi yapmak yarı yarıya kolaylaşırdı. İnsanları kandırarak çılgınca eğlenebilirdik. Mutlaka okulda da kimi üç kağıtlar yapardık elbet. Sondaki bu kandırmacalı kısımlar elbette favori hayallerimdi.

Eminim ki bu yazdıklarımı okurken birçoğunuz bıyık altından gülmeye başladı bile. Çünkü ikiz kardeş ve onunla çeşitli hınzırlıklar yapma hayalleri kuran tek kişi olduğumu sanmıyorum. Hepimizin aklından benzer düşünceler geçmiştir. Bu hayali yalnız ben ya da siz değil, “harika fikirlere sahip kahramanlar”ın yazarı Andrew Clements de kurmuş. Kurmakla kalmamış, bu eğlenceli fikri matrak bir öyküye dönüştürmüş. Söz konusu kitabın adı “Tek mi? Çift mi?”

Jay ve Ray Grayson, tek yumurta ikizidir. Benzerlikleriyle daha doğdukları günden itibaren herkesin ilgi odağı olan ikizler, zamanla bu ilgiden biraz sıkılmaya başlarlar. Tıpatıp aynı olmamak için tıpatıp aynı giysilerinde ufak değişiklikler yaparlar. (Jay Mavili, Ray kırmızılı giyinir.) Yine de “ikiz” “aynı” ve “tıpatıp” olmaktan kurtulamazlar. Ta ki yeni bir kasabaya taşınana kadar… Taşındıkları hafta Ray hastalanır ve Jay yeni okulundaki ilk gününe yanında Ray olmadan gider.  Başlangıçta her şey  normaldir. Öğretmen yoklama yapar. Jay’in adı okunur; Ray’in adı okunmaz. Jay bunu ilk başta önemsemez. Ama sonraki derslerde de aynı şey olur ve Jay ne öğrenci listesinde, ne de öğrenci dosyalarında Ray’in adına rastlar. İşte kafasındaki hınzır plan da böyle filizlenir. Jay, Ray’in varlığını açıklamamaya karar verir. Jay okulda tektir. İkizsizdir. İnsanlar onu biriyle karşılaştırmadan, sadece Jay olarak kabul etmiştir. Jay ikizsizliğin tadına varmıştır. Vakit geçirmeden planını ikizine anlatır ve iki haftalığına okula teker teker gitmeye karar verirler. Bir gün Jay, bir gün Ray…

Kulağa güzel geliyor değil mi? İlk günlerde ikizler de bu durumun tadını çıkarırlar. Evde anne babalarını kandırmak kolaydır; çünkü zaten ikisi de tüm gün iştedir. Birbirlerine anlattıkları ufak ayrıntılar sayesinde okulda da işler kolay gider. Ama zamanla bazı pürüzler ortaya çıkar. İkizlerden biri matematikte başarılıdır; diğeriyse değil. Biri spor konusunda iyidir; diğeri o kadar da değil. Biri kızlarla rahatça iletişim kurabiliyorken, diğeri bu konuda hayli çekingendir. İşler giderek sarpa sarmaya başlar ve Jay ile Ray kendilerini hiç ummadıkları bir kapanın ortasında bulurlar.

İkizlerin büyük yalanı nasıl sürdürdüklerini, bu arada başlarına ne tür saçmalıkların geldiğini ve yakayı ele verip vermediklerini merak ediyorsanız, “Tek mi? Çift mi?”yi mutlaka okuyun. Bir solukta okunan, okurken sizi sürekli gülümseten bir kitap. Eğlence garantili… Ben okurken sanki Jay ile Ray’i karşımda görüyormuş gibi oldum. “Hangisi Jay’di? Hangisi Ray’di?” diye kafam karışa karışa okudum. İkizler az daha beni de kandırıyorlardı.

Andrew Clements

Kitabın yazarı Andrew Clements’e gelince… Bu adam çocuk aklından kesinlikle anlıyor. Kitaplarını yazarken yetişkin kimliğini silip atıyor. Bizi bir anda okul koridorlarında laflayan çocukların dünyasına sokuveriyor. Ne öğüt var, ne ders verme çabası var, ne de parmak sallayan bir yetişkin. Clements’in kitaplarında sorunlarla çocuklar yüzleşiyor, sorunları yine çocuklar çözüyor. Bir şey öğrenilecekse bunu yine o çocuklar kendi akıllarıyla sindirip öğreniyorlar. Kitaplarıyla kocaman kocaman parmak sallayan ve çocuklara ille de ders vermeye çalışan “yetişkin yazarlar”ın Andrew Clements kitapları okumasını şiddetle tavsiye ederim.

Andrew Clements’in kitaplarının sevdiğim yanlarından biri kahramanlarının hep dahiyane fikirlere sahip çocuklar olması. Fikir üretmek, fikrin arkasında durmak, girişimci ruh ve bir şeyler deneme çabası Andrew Clements’in çocukları teşvik ettiği önemli meziyetler… “Tek mi? Çift mi?” yazarın Türkçede yayımlanan dördüncü kitabı. Bu kitaplardan biri olan “Konuşmak Yok!” hakkında da daha önce yazmıştım.

Andrew Clements’le henüz tanışmadıysanız,haydi ne duruyorsunuz?

 

Tek mi? Çift mi?
 
Yazan: Andrew Clements
 
Çeviren: Mine Kazmaoğlu
 
Yaş grubu: 9+
 
Günışığı Kitaplığı, 2011, 170 sayfa, karton kapak
 
ISBN: 978-9944-717-68-7