Bir Dolap Kitap nedir?

Siz sevgili Dolap Okurları’ndan çok sık e-posta alıyoruz. Sorularınız var, merak ediyorsunuz, biliyoruz. Zaman zaman sanal olmayan, “gerçek” mekanlarda karşılaştığımızda da benzer konuşmalar geçiyor. Bunları derleyip toplayıp, bir “Bir Dolap Kitap magazini” yapalım, bu haftayı tatlı noktalayalım dedik.

Bize en çok sorulan soru şu: “Bu kitapların hepsini okuyor musunuz?”

Bittabi! Hatta yazdığımızdan fazlasını okuyoruz. Okuduğumuz her kitabı beğenmiyoruz çünkü.

Az önceki sorunun daha farklı bir versiyonu: “Bu kadar kitabı nasıl okuyorsunuz? Zor olmuyor mu onca kitabı okumak?”

Bana kalırsa işin en hızlı ve kolay kısmı okumak. Hele bir de insanın aklını başından alan süper bir maceraya denk geldiyseniz, işte o noktada bir şey okuduğunuzu unutuveriyorsunuz. Bazı kitaplar var ki, “Ah keşke bitmese, hep sürse!” dedirtiyor bana. Bile bile yavaş okuyorum bitmesin diye. Ama ne yazık ki her kitabın bir sonu var. Bitmeyecek bir kitap yayımlanır mı acaba?

İşin doğrusu ben okurken daha çok “havaya giriyorum”. Yıldıray’sa biraz daha titizlenerek okuyor kitapları. Elinden defteri kalemi eksik olmaz. Sürekli notlar alır. Ben de ona özenip kağıt parçacıklarına notlar almaya başlarım ilkin. Sonra pasaklı olduğum için o kağıdı kaybederim. Zaten işin heyecanına kapılıverip not almaya başladığımı da unuturum zaten!

“Peki nasıl yazıyorsunuz?” diye de sorulmuştu.

Bakın işte bu kısım biraz zorlayıcı olabiliyor. Bazen ufak çaplı aile facialarına bile neden oluyor bizim evde. Zavallı kitap Yıldıray’la benim ellerim arasında “Sen mi yazacaksın? Ben mi?” şeklinde bir o yana, bir bu yana çekiştirildikten sonra, kapanın elinde kalıyor. Dedim ya, okumak işin kolay kısmı. Yazmak ise okumaktan daha fazla zaman alıyor. Okur okumaz yazmıyoruz mesela. Okuduğumuz kitaplar, yazılacağı zamana kadar masanın ve aklımızın bir köşesinde nadasa bırakılıyor. Sonra zamanı geldiğinde sinyal veriyor, haydi yaz artık, diye.

Şimdi bunca zamandır birbirimizi tanıyoruz. İtiraf edin: “Bunların iş gücü yok mu? Delilerin zoruna bak? Bunlar ciddi ciddi çocuk kitabı okuyorlar. İyi de niye?” diye sormadınız mı hiç? Valla soran oldu.

Delilikse delilik. Açıkçası çok da normal olduğumuzu düşünmüyoruz. Böylesi daha eğlenceli değil mi? Neden çocuk kitapları okuyoruz peki? Çünkü çocukların, çocukların yaşama bakışının çok daha doğrudan olduğunu düşünüyoruz. Yetişkinlerin bin türlü dolambaçlı yöntemleri çocuklara göre değil. Onlar ne düşünüyorlarsa aynen söylemekten çekinmiyorlar. Art niyet yok, ima yok, sitem yok. Çocuk zihninin kanalları yetişkin zihnine göre o kadar açık ki! Haliyle çocuk kitapları da öyle. Alabildiğine açık hem de. Yıldıray çocuk kitaplarını “Kral çıplak!” diye bağıran masaldaki o çocukla özetler hep.

“İyi anladık. Çocuk kitaplarını seviyorsunuz. Ee peki başka? Yetişkinler için yazılmış kitapları okumuyor musunuz hiç?”

Okuyoruz elbette, okumaz mıyız? Aklımız yine fantastik taraflarda geziniyor ama. Fantastik, bilim kurgu, polisiye ya da komedi… hepsi olur. Okunduğunda ruh daraltan, şunu bunu sorgulatan, varoluşsal problemleri evirip çeviren “yetişkin” edebiyatından çoktan vazgeçtik. Kitap bizi eğlendirmeli. Mesela Sezgin Kaymaz kitaplarına bayılırız. Okumadıysanız şiddetle öneririz. İhsan Oktay Anar’a, Murat Menteş’e de öyle. J.R.R. Tolkien ve Neil Gaiman’ın yarattığı dünyalara hayranız. Bir tek Harry Potter meselesinde henüz uzlaşamadık. Ben sıkı bir HP hayranıyım da Yıldıray’a henüz beğendiremedim. Çalışmalarım sürüyor. Polisiye üstatlarını da pek severek okuruz. Listemizin başında Celil Oker ve Lawrence Block vardır.

Peki Dolap Banu’su ile Dolap Yıldıray’ı başka ne yapar? Ne sever, ne yer, ne içer?

Bizi çok yakından tanımayanların sorusu bu. Tanıyanlar bilir ki, bu iki Dolapçı bisiklete binmeye bayılır. Normal değiliz lafımıza inanmadıysanız, alın size kanıtı. Çünkü çoğu kişi (hatta bizi tanıyanlar bile) İstanbul trafiğinde bisiklete binmeyi su katılmamış delilik olarak görüyorlar. Bir sır verelim mi? Aslında hiç de öyle zor bir şey değil. Gerçekten! Düşünsenize, hani şu geçenlerde otomobilinizin içinde tıkılıp kalmıştınız. Trafik kör düğüm olmuştu da, sizin aracın yanından iki bisikletli geçmişti. (Belki de onlar bizdik!) Nasıl da heveslenmiştiniz. Size bir öneri: Atın çantanıza şahane bir macera kitabı. Bir termos da çay. Bırakın o otomobili, atlayın bisiklete. Bulun bir park köşesi. Vallahi şahane oluyor.

Biz şimdi kaçtık. Termosu aldık, gidiyoruz. Pazartesi görüşürüz!