Adım Bond… James Bond.

Geçenlerde hiç yapmadığım bir şey yaptım ve bir polisiye kitabı yol yakınken yarıda bıraktım. (Yerli bir yazar ve yeni bir karakter görünce heyecanlanmıştım oysa.) Kitapla ilgili hayal kırıklığı yaşamaya fırsat bulamadan, bu kez paçalarım tutuştu: İşe bisikletsiz gelmiştim; eve o berbat servisle dönmek zorundaydım ve okuyacak kitabım yoktu! Tam o sırada, iş yerindeki masama yığılı yeni kitapların tepesindeki ışıltı dikkatimi çekti. Arkadaşım Şengül’e gönderilmiş bir polisiye: “Gümüşyüzgeç”. Kapakta şunlar yazıyordu: “Genç Bond: Birinci Kitap / James Bond’la tanışın.”

Kitapla bir test sürüşü yapmak üzere, odadan çıkıp, koridorun ucundaki pencerenin önüne konmuş koltuklara, “okuma köşeme” gittim. İtiraf etmeliyim ki “Gümüşyüzgeç”e ilk başta önyargılı yaklaştım. James Bond meselesi şakaya gelmez. James Bond’u severim. Kendisine hayranım. Bond filmlerinin hepsini izledim. Her ne kadar Sean Connery biraz daha ağır bassa da, “En İyi Bond” tercihim yoktur. Önemli olan “Bond ruhunu verebilmektir”. Kısacası 007 James Bond bir efsanedir ve şakaya gelmez. “Gümüşyüzgeç”le ilgili önyargıma gelince… Kitap James Bond’un hiç bilmediğimiz bir dönemini, çocukluk / gençlik yıllarını anlatan bir serinin ilk cildi. Kitabın yazarı Charlie Higson’a ilk başta gıcık oldum. “Sen kalk, koskoca Bond’un ününde, etinden, sütünden yararlan, kitap yaz,” dedim. “Bundan iyi reklam mı olur?” dedim. “Ian Fleming’in yarattığı bir kahramanın sırtından geçin,” dedim. “İyi bari, oh ne kolaycılık!” dedim. Sonra açtım kitabı okumaya başladım. Birkaç sayfa sonra, sanki az önceki lafları ben etmemişim gibi, kendimi öyle bir kaptırdım ki, arsızca “Akşam olsa da servise binsem, okumaya devam etsem,” diye düşünmeye başladım. Zaten serviste yarılanan kitap, iki gün sonra bitmişti. Sonra hemen Yıldıray’a verdim okusun diye. O da kitabı kaşla göz arasında bitirince sağlamasını yapmış oldum: Charlie Higson iyi iş çıkarmıştı.

“Gümüşyüzgeç”, bir giriş bölümüyle başlıyor. Bir oğlan çocuğu, balık tutmak için Gümüşyüzgeç Gölü’ne gider. Ancak göl, kıyısındaki şato ve çevresindeki arazi özel mülktür ve girilmesi yasaktır. Bu yasak bölgede neler olup bittiğiniyse kimse bilmemektedir. Balıkçı çocuk, bu yasağı gizlice deler. Ancak başına gelen ufak bir kazayla kendini gölün sularında bulur. Yakalanmaması gerektiğini bildiği halde bağırarak yardım ister. Tam o sırada ona yaklaşmakta olan bir adam görür ve…

Giriş bölümünün ardından, kitap James Bond adlı çocuğun Eton Koleji’ne kaydolmasıyla başlar. Burada James’in nasıl bir eğitim aldığının yanı sıra, kimlerle arkadaşlık ettiğini, kimlerin düşmanlığını kazandığını öğreniriz. Tatil zamanı gelince James Charmian Hala’sından mektup alır. James’in amcası Max çok hastadır; hala ona bakmaktadır ve James de tatili Max Amca’nın İskoçya’daki evinde geçirecektir. Bu arada James’in ailesi hakkında da bir şeyler öğreniriz. İskoçya’da Max Amca’nın geçmişini, savaş zamanında casusluk yaptığını öğreniriz.

James tatilde, İskoçya’ya giderken trende tanıştığı Kızıl Kelly adlı çocukla vakit geçirir. Oğlan, bir süre önce kaybolan kuzenini aramak için buraya gelmiştir. James doğası gereği meraklı bir tip olduğu için, Kelly’nin araştırmasına katılır. Üstelik araştırmaları, onu burnunun dibinde yaşayan, hiç ummadığı birinin yanına götürecektir.

Kev Walker'ın kaleminden "Genç Bond"...

“Gümüşyüzgeç” güzel ve tempolu bir kitap. Daha ilk sayfadan okuru kıskıvrak sarıyor; tıpkı Bond maceralarında olduğu gibi. Genç Bond’u izlerken, onun o bildik yetişkin halini görüyorsunuz karşınızda. Filmlerde izlediğimiz gözü kara, pervasız, alaycı ve becerikli ajanın nasıl bir çocuk olduğunu görüyorsunuz. James Bond’u Bond yapan özelliklerin nasıl biçimlendiğini takip edebiliyorsunuz. Çapkın ajanımızın ilk kez bir kızla karşılaşmasını, otomobil düşkünü ajanımızın araba kullanmayı nasıl öğrendiğini, keskin zekasını daha çocukken bilediğini, atletik becerilerinin küçük yaşta ortaya çıktığını öğreniyorsunuz. Kısacası “Gümüşyüzgeç” kahramanımızın “çocukluğuna iniyor”. Yetişkin James Bond’un davranışının temelinde yatan gerekçeleri bir psikolog gibi izliyorsunuz kitap boyunca. Bana kalırsa konuyu bu kadar deşmeye gerek yok. Siz de benim gibi bir Bondseverseniz, onun çocukluğunu izlemek keyifli… Yok eğer Bond’a bir ilginiz yoksa ama macera kitaplarından hoşlanıyorsanız, “Gümüşyüzgeç” James Bond’la tanışmak için güzel bir başlangıç.

Yetişkinliğinde olduğu gibi, Bond’un çocukluk yıllarında da maçoluk göze çarpıyor. İngiliz centilmenliğiyle kamufle edilen “erkeklik kitabının kuralları” neredeyse eksiksiz uygulanıyor. Bond, olayları neden sonuç ilişkisi içinde ele alsa ve ilgisiz görünen ayrıntıları kıvrak zekası sayesinde birbirine bağlasa da; cesaret gösterilerinden, şiddetten hiç çekinmiyor. Silahların kolaylıkla öykü içinde yer bulması ve otomobillere düzülen övgüler de cabası… Daha önce söz ettiğimiz “Çaylak”ta da maçoluk oldukça ön plandaydı. Ama orada işin içinde kızlar da vardı. “Gümüşyüzgeç” ise Eton Koleji’nden tutun, Max Amca’yla araba sürme egzersizlerine kadar, baskın bir erkek dünyası içinde geçiyor. İki kitap arasındaki bu fark belki de olayların tarihlerinden kaynaklanıyordur: Çaylak günümüzde geçiyor, Gümüşyüzgeç ise 1930’lu yıllarda. “Gümüşyüzgeç” şiddet içeren bir kitap. Benden söylemesi.

Charlie Higson, “Genç Bond” dizisinde beş kitap yazmış. Bunlardan ilki olan Gümüşyüzgeç’in bir de çizgi romanı yayımlanmış. Beş kitaba ek olarak, karakterlere ve araba, silah, mekanlara ilişkin ayrıntılı bilgiler; istatistik, fotoğraf, harita ve illüstrasyonlar içeren özel bir cilt daha yayımlanmış. Bu kitaplardan Türkçe’ye şimdilik sadece “Gümüşyüzgeç” çevrildi. Muhtemelen geri kalanlar da yakında TUDEM etiketiyle yayımlanacaktır. Kitaplar ve yazarla ilgili ayrıntılara buradan ulaşabilirsiniz.